Lente in Spaarnewoude

Allemaal DEM-ers in Spaarnewoude vandaag. Ik ben in paasstemming de afgelopen dagen. Steeds vaker strakblauwe luchten, knalgele narcissen en tere witte bloesem. Omringd door vogelmuziek. Mijn seizoen. Wat een lieve lammetjes bij boerderij Zorgvrij waar we starten.

M’n zen zoek ik even alleen. Toch weer gespannen…. De eerste kilometer gaat rap. Trainer Bert Vink haalt in en vraagt me aan te haken tegen de wind. Eerst m’n tempo zoeken hoor… En die komt er gelukkig in. Steeds meer ontspannen. Dalend vanaf de heuvel wil ik dame nummer 3 inhalen. En glijdt goed uit over de vette klei. Een vloek. En 2 tellen later loop ik haar relaxed voorbij. Die modder droogt wel op.

Een man roept enthousiast langs de kant dat ik 1e dame  ben. Nee hoor, dat is mijn maatje Sanne Bakker die ook lekker gaat. Maar lief van hem. Dat 2e plekje moet ik vast kunnen houden. ‘Gewoon’ doorlopen.

Een adem voel ik in m’n nek. Maar zo te voelen niet iemand die me in wil halen. Voordat ik het weet zie ik de finishboog. 10km in 43:45 volgens de organisatie. Dat is een heeeeel vet PR. Wow. Word ik 2 tellen stil van. Om daarna direct ervaringen uit te wisselen met iedereen. Bert mag trots zijn op z’n DEM-dames. Eerste en tweede. En in leeftijdscategorie allebei eerste. Mooie dag! Met daarna nog meer mooie resultaten van de mannen die langere afstanden liepen. En lachende gezichten.

En een bedankje van ‘de adem’ voor mijn haaswerk.

Het voorjaar is begonnen!

eerste.jpg

Advertenties

Nederstrandloop

Twee weken na de marathon in Valencia half november heb ik nog 1 kleinschalig loopje in Bussloo gedaan en daarna leek er iedere keer iets tussen te komen. Een gezellig etentje, een feestje, geen zin om de hele dag op pad te zijn…. Intussen wel relaxed door getraind. Zonder stress dinsdag baantraining, duurlopen voor mezelf en lekker op zondag intervallen in de Heemskerkse duinen met Vrijheid Blijheid. Aangevuld met wat sportexperimenten als body fit en rondspringen in het zwembad, vermaakte ik me prima zo. Dat volgende loopje werd steeds verder opgeschoven:-) Tot vandaag. 28 februari. Nog net geen schrikkeldag. Ik kreeg een tip: ‘kijk eens naar de Nederstrandloop’. Vanaf een hippe strandtent bij Langevelderslag bijna 16 km over het strand en door de duinen. Klonk goed…. Onbekend gebied maar toch niet te ver met veel natuur en geen prestatiedruk.

Toch voelde ik die druk wel. Gespannen aan het start. En inwendig mopperend… Het was 3, oplopend naar 6 graden met een licht windje en strakblauwe luchten. De sfeer bij de dames was ontspannen. Leuke club die Noordwijkse Strand Lopers. Professioneel en voordelig georganiseerd. Eigenlijk zou alleen maar moeten denken ‘genieten!’.

Het 1e rondje ging prima. Aardig om me heen gekeken, stevig vaartje. Bijna 8km in 36 hoog geloof ik (horloge vond de laatste satelliet niet). Het 2e rondje liep ik in m’n eentje. Voor de wind over het strand ging nog prima maar tegen wind door de lage duinen opboksen…best pittig.

Een constant tempo opgezocht, verstand op nul en op een gegeven moment m’n duimen omhoog voor een vrijwilliger die me toeriep ‘Succes! Je bent 3e of 4e dame!’

Andere recreanten en wedstrijdlopers liepen elkaar niet in de weg. Leuke onverharde stukjes en mooie vergezichten.

Voordat ik het wist was ik alweer door de finish midden op het terras. Niet in een toptijd maar wel keurig en met een heel goed gevoel. Lekker om langere tijd weer wat dieper te gaan. Ik kan het nog.

En het parcours was ook best pittig. Vierde dame uiteindelijk. Prima. (Bezetting was goed door clubkampioenschappen.) Mijn seizoen is weer gestart!

12496379_1140242756016710_728446829332945877_o12794700_1140242816016704_1830322238993253974_o

V dag

IMG_2108M-dag. Of eigenlijk V-dag! 6:15 uur gaat de wekker. Maar eigenlijk ben ik al de hele nacht wakker. In bed lig ik met een grote glimlach, wat heb ik het Spaanse  gemist. Het geroezemoes op straat, deze mooie nieuwe stad, de vrolijke  mensen. Even spanning met alle regeldingetjes maar eenmaal op straat ebt dat snel weg. De disco’s gaan uit en de bezoekers bijten gretig in een pizza. De bus gaat anders dan verwacht en met 2 nieuwe Spaanse vrienden delen we een taxi. Direct is er leuk contact en wensen we elkaar suerte. Tomas staat voor me in de rij voor het mobiele toilet. Lief, zo lang mogelijk blijven zitten…. Voordat ik er erg in heb is het al 9 uur en wandelen we rustig het startvak uit. Langs alle grootse gebouwen van Calatrava. Los! Wat voelt dat goed.

Ik vind een vast tempo op 5 min/km. Prima voor nu. Lekker met 13 graden… Als de temp. zo stijgt kan het altijd een tandje terug. Op naar het strand. Opa en oma staan in badjas voor hun lage strandwoning aan te moedigen. Lief gezicht. De brandweer spuit ons nat. ‘Ja! Doe maar…’ in de loop van de ochtend wordt het 23 graden… Op 5km m’n eerste water uit de rugzak en op 10 m’n eerste gelletje. Dat gaat lekker. Hey? Het tempo blijft 5… Dat betekent 330 als eindtijd. Nee, niet realistisch, maar lekker lopen doe ik wel in dat vaste ritme. Cadans gevonden. ‘Gewoon’ zo doorlopen dus… Wat leuk al die Spaanse aanmoedigingen! Venga guapa! Va bien! Campiones! Andale! En intussen wordt er ook nog aardig gekeuveld om me heen.

Op 17 km  vind ik Tomas, die al had aangekondigd op die mooie boulevard te zijn. Een grote lus en op 26 km mag ik weer vrolijk naar hem zwaaien. Door. Langs keramieken gevels, stadspoorten en de oude binnenstad. Ik zie een winkeltje waar ik morgen heen wil. Focus;-) vanaf 30 beginnen mensen te wandelen en hoor ik de eerste vloeken… ‘Kom op nog maar 12’, prent ik mezelf in. Ik twijfel over n 4e gelletje. Besluit op 34 voor een dextrootje met veel water te gaan. Slecht plan… Ik ren naar de kant en verschuil me voor een pitstop achter een grote boom op een grasveldje;-(

De lol is er even helemaal af en m’n tempo eruit;-( Moet mezelf echt motiveren… ‘Voel ik niet ook iets geks in m’n been? Is m’n loophouding eigenlijk wel goed?’ Gelukkig rijdt een geluidswagen met goede hippe muziek achter me aan. En blijven de mensen langs de kant ontzettend enthousiast. M’n mondstuk valt van m’n rugzakje en m’n horloge blijkt uit. ‘Grmbl…’ Gelukkig is daar het station en de stierenvechtersarena. ‘Kom op meid, dit is jouw marathon’.

De laatste verklede fallassupporters, en dan 1 grote mensenmassa die ons heel natuurlijk de ruimte geeft en een heleboel herrie maakt. Calatrava in zicht! Ik heb mijn tempo 2 gevonden en draai het Turiapark in. Lopers zwepen het publiek verder op en ik trek een eindsprint over de blauwe loper midden door het witte water. 3:39 op de finishklok. Een beetje leeg over de streep. Gaat het vraagt een vrijwilliger. En dan pas realiseer ik me wat heb gedaan.

Si! Roep ik volmondig en schiet even vol terwijl ik doorloop. Wat was dat een mooie tocht! Voorlopig nagenieten. Eerst in de zon op balkon en zo met Jan en Anja die met z’n tweeën hebben genoten. Aanrader zo’n marathon! Steeds bijna in trance. Het tegengestelde van m’n eerste in Spijkenisse door leeg boerenslingerlandschap maar even zo goed. Nu lekker aan de herstelyoghurtjes en Valenciaanse sinaasappels.

In Nederland natuurlijk de marathonsite gecheckt: 3:35:06 netto…positieve shock! Dat is een tijd waarmee ik  netto tweede Nederlandse dame bij de Veteranen B ben. Toch leuk in zo’n loopje met meer dan 17.000 deelnemers:-) Als ik nooit meer een marathon loop – want toch aardig ingewikkeld met aangepast eten – is dit iets waar ik altijd trots op zal zijn. En meer mensen met mij. Ontzettend leuk hoe iedereen meegeleefd heeft! Zonder al die mensen had het nooit zo’n warme ervaring geweest.

Voorbereiding met een w

Valencia voorbereiden met loopjes met een w in de naam. Na een lekkere Damloop ontstaat dat spontaan.

De halve in Katwijk aan Zee is super maar tijdens de Wijckloop vergaloppeer ik mezelf voorbij en moet voortijdig afhaken. Diezelfde week verzwik ik serieus m’n voet. Gelukkig hervind ik mezelf tijdens de Boerenkoolloop in Warmenhuizen vandaag. De halve bestaat uit twee mooie rondjes door gemoedelijk boerenland waar alles nog naar bietencampagne ruikt. Westfriese omringdijk en eeuwenoude dorpjes met grappige namen. Vrijwel windstil, mist en een graad of 10. Ik vind een tempo. En blijf dat tempo vasthouden. Wow voelt dat. En een beetje eng. Kan er dan echt niets fout gaan? Mijn gewicht is te laag. Mijn dieet allesbehalve perfect.

‘Je bent derde dame’, roepen vlaggers langs de kant. Gestaag haal ik op 15km nummer twee in. Gewoon doorlopen dus;-) Om op 1.38.33 uur over de eindstreep te komen. Tweede dame overall. En ruim 7 minuten van m’n PR af. Ongelooflijk!

Op het schavot een mooie envelop en bloemen. De boerenkool en worst worden nagestuurd. Meer deelnemers dan verwacht.

Knijpt iemand me in m’n arm? Dit gaat te goed! Op het terras ontdek ik Dave en Frank, tevreden nippend van een biertje met een bruine boterham. Triple PR blijken we te hebben. Lekker bezig.

Valencia, vengo rapido!

op het schavot

op het schavot

Al wat schittert op het Noord-Hollands Kanaal

eleanor

Spontaan kan ik een dagje vrij nemen door veel weekend- en avondwerk de afgelopen tijd. Kinderen naar school en ik vlei me decadent met een pot koffie in de kussens om met te laten meevoeren door ‘Al wat schittert’. Ik verschans mezelf in de keuken. In stijf corset en wijde rokken. Dicht bij de pruttelende runderstoof die ik af en toe doorroer  terwijl de regen tegen de 19e eeuwse ramen striemt van een havenhotel ergens in Nieuw-Zeeland. Ademloos maak ik kennis met de hoofdrolspelers die aan de rand van nieuw goudzoekersgebied inzicht proberen te krijgen in een mysterie. Eleanor schrijft vanuit bijzondere perspectieven en met veel kennis van zaken die ze bijna achteloos deelt. Wat een virtuoos woordenspel, wat een psychologische gelaagdheid. En wat leest het lekker weg. De Maori Te Rau haalt me op een mooie manier uit mijn trance. Hij is verbaasd over de veelheid woorden die westerlingen nodig hebben. Tijd om de hardloopschoenen aan te trekken. De runderstoof mag uit. 26 kilometers door groen Hollands landschap onder een strakblauwe herfsthemel. Mijn favoriete rondje stelt me nooit teleur: de zon schittert op het Noord-Hollandse Kanaal. Traag slaan de vrachtschepen volgeladen met zand de Stierop op richting het knusse Uitgeestermeer. Kwikstaartjes dartelen in lage golfbewegingen voor me uit met hun lichte getjilp. Hun vlucht brengt me in het nu. Vanaf het schoolplein in het lieve dorpsstraatje vol Zaanse huisjes hoor ik vergelijkbaar getwitter. Mijn ritme blijft gestaag 5.19 en mijn hartslag 156. Zo kan ik oneindig doorgaan. Mooie dag!

Halve van Katwijk

foto katwijk

Dat was een heftige halve. Maar ook wel eentje voor m’n top 3. Goed georganiseerd en veel meer natuur dan verwacht.  Door de duinen en een landgoed, langs poeltjes, over een hoge houten brug. Op en neer over schelpenpaadjes. Regelmatig even steil omhoog maar dan ook weer roetsj naar beneden.

De eerste 15 kilometer doe ik alsof ik ‘gewoon’ aan het damlopen ben, net als de week ervoor. 4.40-4.45 min/km. Geen probleem. Mede gestimuleerd door vlaggers die me kunnen vertellen dat ik tweede dame loop. Dan is de best wel brandende zon op ene veel minder een probleem. En de realisatie dat ik sinds februari 2014 geen halve meer heb gelopen. Werd wel hoog tijd zo in de marathonvoorbereiding.

Voor het eerst een mule bar apfelstrudelgelletje. Blijft goed zitten. Het gaat wel heel lekker….PR?…even aanzetten. Ik doe het allemaal in m’n up maar de tussentijden zijn veelbelovend…. Met 15 km het strand op…

Ik was al gewaarschuwd. Tegen wind, ik zoek een stabiel tempo en hard zand op. En merk dat ik terugzak. Is goed. Gewoon 1 tempo zoeken dwing ik mezelf. Niet opgeven. Alles in voorbereiding op de marathon. Geen stress.

Op zoek naar het hardste zand stap ik in een vette golf. Grmbl. Het is wel een eind zeg. En ik had juist het gevoel dat ik hier ging terug scheuren.

Een dame haalt me in op 20 km. Flauw…Hey, is dat niet Julitta? Even grmbl maar ook, laat maar gaan. Ik begin leeg te lopen…had toch iets beter kunnen verdelen misschien. En dat lage gewicht van mij…heeft dat z’n invloed?

Verstand op 0 en gaan!… Mul zand aan het einde en een keerpunt zodat we nog maar 100 meter over de boulevard lopen. Wat voelt dat lekker zeg. Hard beton.

Op een zonnig plein finish ik. U bent derde dame roept iemand me na. Mooi. Om verrast te worden bij de prijsuitreiking. Er is alleen prijsuitreiking op leeftijdscategorie. En daarin ben ik eerste. Met een goed gevulde envelop en een mooie bos bloemen loop ik met een glimlach door zonnig Katwijk naar de parkeergarage.  Net geen PR maar wel weer ontzettend lekker gelopen. Mooi dorp is Katwijk! En achteraf krijg ik van de experts te horen dat je op dit parcours 5 minuten van je ‘normale’ tijd af mag trekken. Da’s op ene een PR-verbetering van ruim 4 minuten. Niet onaardig;-)

eerste plek

Damloop 2015…vasthouden die vibe!

fraai volkje

fraai volkje

‘Ach, eigenlijk past hij wel prima in m’n trainingschema’, bedacht ik last minute… Vrijdag 26 km lange duurloop, zondag 16,1 km tempoloop. Waarom niet?! Buko had nog een startbewijs over. Ik mocht mee! De reis erheen was volgens verwachting gezellig. Lekker bijgepraat met een heleboel bekenden en ontspannen via La Place boven de Amsterdamse bibliotheek richting start.

Onzekerheden weggekletst met en door Jan, Ingeborg, Tracy, Jos en alle andere Vrije Blije loopmaatjes en in het startvak door de relaxte warming-up van Annemarie Thomas.

‘Ik zou het wel lekker over me heen laten komen. Alles in voorbereiding op Valencia. Niets kon fout gaan want ik had geen eisen.’

En dat werkte. Of zijn het gewoon de duurloopkilometers die inmiddels in m’n lijf zitten? Waar ik vorig jaar bijna misselijk werd van de iedere 100 meter wisselende muziekjes, werd ik er nu vooral vrolijk door. Hielpen ze me een tempo te vinden. Het weer was ook precies goed: graad of 17, meestal bewolkt en licht windje.

Iedere 5 km maakte ik een nieuwe inschatting. Ik was continu de baas over m’n eigen benen. Voelde dat ik op een relaxed PR afliep. Even was ik bang dat ik te ontspannen bezig was en zette wat aan. Vrijwel continu mensen inhalend. Dat moet toch goed zijn?:-)

Dit jaar begreep ik voor het eerst wat veel mensen met de Damloop hebben. Hij vliegt voorbij. Overal gezellige supporters langs de kant, een bont recreantengezelschap, sfeervolle straatjes, groene rechte stukken en halve kermissen onderweg. Ik heb me wel vermaakt. Om uiteindelijk bij de eerste 10% van alle deelnemers te eindigen met een dik PR van 1.15.36. Had misschien nog wel sneller gekund maar past helemaal binnen mijn marathonschema. Vasthouden die vibe!

Het enige waar ik nog niet helemaal uit ben is m’n dieet. M’n benen gaan super maar de voeding klopt nog niet. Best frustrerend… stap voor stap maar. Misschien wil ik daarin te veel te snel schakelen met mijn diëtiste. Met allerlei nieuwe ‘super’foods. Iets meer back to basics? Voorlopig verkennen. Vandaag was in ieder geval een hele mooie dag:-) En nog 2 maanden te gaan…

Vlak voor de finish

Vlak voor de finish. Lekker bezig.