Nieuwe hobby

Ik heb geloof ik een nieuwe hobby. Dit weekend heb ik op vrijdagavond én zondagochtend een 5km-loopje gedaan. In 21.25 en 21.29 om met de deur in huis te vallen.

De eerste was warm en groot: de Grachtenloop in Haarlem. Compleet met startvakken, vip-behandeling voor iedereen met ’n gelen balkje, afgeladen terrasjes, volle historische straatjes en een complete finishstraat met medaille- en energiedrank uitdelende dames.

De tweede was van een totaal ander kaliber. Een tafeltje met wegwaaiende inschrijfbriefjes naast een molen op een normaliter verlaten dijkje. Omgeven door groen polderland en woest waaiende wolkenluchten. Op een half uurtje fietsen van huis.

Eigenlijk zou ik alleen de Grachtenloop doen. Een mooie 10 als een soort afronding van het seizoen. Altijd al eens willen doen. Maar de drukte overviel me een beetje. Ik had het idee alleen maar omringd te worden door recreanten die 1 uur een mooie streeftijd vonden. Benauwd in het startvak en hét leek voor me te gebeuren maar daar mocht ik niet bij….

Toch kreeg ik het op de een of andere manier voor elkaar snel te starten. En zigzaggend kwam ik een aardig eind langs het Spaarne. Zo vond ik langzaamaan m’n plekje. En merkte dat ik aardig tempo had. Na een kilometer of 3 begon ik een afweging te maken….dit 1 rondje van 5 volhouden of iets terugzakken voor een evenwichtige 2×5=10? Ik versnelde en maakte daarmee een keuze.

Voor 21.25. Mijn eerste 5km in 14,0km/uur. Niet slecht: ijsje bij Garrone verdiend! Eén probleem: er bleek helemaal geen officieel rondje van 5km te bestaan op dat tijdstip.

Omdat ik me zo goed voelde besloot ik ter plaatse nog dat weekend een tweede vijf te doen. Voor de klok.

Het rondje Schoolmeester op zondag was toevallig net een 5km rondje geworden en wat vrienden zouden meedoen. Mooi! Op die manier kon ik ook nog net op tijd bij een afspraak om 12 uur in Nieuwegein zijn.

Voor de tweede keer gespannen. Best pittig weekend zo. Bovendien had ik wel heel expliciet in m’n hoofd dat hij in 21 minuten moest…. Vriend René had al aangegeven dat hij er ook zou zijn met zijn loopmaatje Brenda. Hij hielp me een beetje met de woorden dat hij me wel eens stuk over de finish wilde zien gaan. Daar ben ik inderdaad niet zo goed in. Ik loop best veel met m’n hoofd.

Ik startte helemaal vooraan in het 5km-clubje. Gelukkig helemaal rechts zodat de snelle mannen me konden inhalen op het eerste rechte stuk. ‘Mm:-(‘, dat waren er nog best veel. Alleen geen vrouw. Rust zoeken en tempo vinden.

Ik miste de eerste km streep maar had het gevoel dat ik net iets over de 4 minuten de km liep. Rap dus. M’n adem schoot omhoog. En wilde de volgende kilometers niet meer omlaag. Ook nog eens tegenwind. Focus! Ik haak twee tellen achter iemand aan. Net als ik denk ‘zak erin, ik ga voor het uitlopen’, merk ik dat ik er al bijna ben. Ik schiet de man moeiteloos voorbij en zie dat de klok op 21 staat! De laatste meters nog even aanzetten…. De seconden tikken weg.

21.29. Pfoei.

Binnen. De eerste officiële. M’n ademhaling klinkt alles behalve natuurlijk maar m’n benen voelen relaxed. Tegen het eerste plek van het podium mag ik even uithijgen. Yez!

Ik heb een basistijd gezet op de 5km. Leuk! En intussen blijkt m’n 10-jarige zoon hetzelfde rondje met de longboard te doen. In 28 minuten.

En heeft m’n 7-jarige dochter een veldboeket geplukt voor ons. Tel daarbij de gemoedelijke wedstrijdleiding en ik heb mijn favoloopje van het weekend gevonden. Prima georganiseerd, toch zo’n 100 deelnemers en lekker bijtijds klaar. Die zet ik voor volgend jaar in de agenda. En dan allevier!