V dag

IMG_2108M-dag. Of eigenlijk V-dag! 6:15 uur gaat de wekker. Maar eigenlijk ben ik al de hele nacht wakker. In bed lig ik met een grote glimlach, wat heb ik het Spaanse  gemist. Het geroezemoes op straat, deze mooie nieuwe stad, de vrolijke  mensen. Even spanning met alle regeldingetjes maar eenmaal op straat ebt dat snel weg. De disco’s gaan uit en de bezoekers bijten gretig in een pizza. De bus gaat anders dan verwacht en met 2 nieuwe Spaanse vrienden delen we een taxi. Direct is er leuk contact en wensen we elkaar suerte. Tomas staat voor me in de rij voor het mobiele toilet. Lief, zo lang mogelijk blijven zitten…. Voordat ik er erg in heb is het al 9 uur en wandelen we rustig het startvak uit. Langs alle grootse gebouwen van Calatrava. Los! Wat voelt dat goed.

Ik vind een vast tempo op 5 min/km. Prima voor nu. Lekker met 13 graden… Als de temp. zo stijgt kan het altijd een tandje terug. Op naar het strand. Opa en oma staan in badjas voor hun lage strandwoning aan te moedigen. Lief gezicht. De brandweer spuit ons nat. ‘Ja! Doe maar…’ in de loop van de ochtend wordt het 23 graden… Op 5km m’n eerste water uit de rugzak en op 10 m’n eerste gelletje. Dat gaat lekker. Hey? Het tempo blijft 5… Dat betekent 330 als eindtijd. Nee, niet realistisch, maar lekker lopen doe ik wel in dat vaste ritme. Cadans gevonden. ‘Gewoon’ zo doorlopen dus… Wat leuk al die Spaanse aanmoedigingen! Venga guapa! Va bien! Campiones! Andale! En intussen wordt er ook nog aardig gekeuveld om me heen.

Op 17 km  vind ik Tomas, die al had aangekondigd op die mooie boulevard te zijn. Een grote lus en op 26 km mag ik weer vrolijk naar hem zwaaien. Door. Langs keramieken gevels, stadspoorten en de oude binnenstad. Ik zie een winkeltje waar ik morgen heen wil. Focus;-) vanaf 30 beginnen mensen te wandelen en hoor ik de eerste vloeken… ‘Kom op nog maar 12’, prent ik mezelf in. Ik twijfel over n 4e gelletje. Besluit op 34 voor een dextrootje met veel water te gaan. Slecht plan… Ik ren naar de kant en verschuil me voor een pitstop achter een grote boom op een grasveldje;-(

De lol is er even helemaal af en m’n tempo eruit;-( Moet mezelf echt motiveren… ‘Voel ik niet ook iets geks in m’n been? Is m’n loophouding eigenlijk wel goed?’ Gelukkig rijdt een geluidswagen met goede hippe muziek achter me aan. En blijven de mensen langs de kant ontzettend enthousiast. M’n mondstuk valt van m’n rugzakje en m’n horloge blijkt uit. ‘Grmbl…’ Gelukkig is daar het station en de stierenvechtersarena. ‘Kom op meid, dit is jouw marathon’.

De laatste verklede fallassupporters, en dan 1 grote mensenmassa die ons heel natuurlijk de ruimte geeft en een heleboel herrie maakt. Calatrava in zicht! Ik heb mijn tempo 2 gevonden en draai het Turiapark in. Lopers zwepen het publiek verder op en ik trek een eindsprint over de blauwe loper midden door het witte water. 3:39 op de finishklok. Een beetje leeg over de streep. Gaat het vraagt een vrijwilliger. En dan pas realiseer ik me wat heb gedaan.

Si! Roep ik volmondig en schiet even vol terwijl ik doorloop. Wat was dat een mooie tocht! Voorlopig nagenieten. Eerst in de zon op balkon en zo met Jan en Anja die met z’n tweeën hebben genoten. Aanrader zo’n marathon! Steeds bijna in trance. Het tegengestelde van m’n eerste in Spijkenisse door leeg boerenslingerlandschap maar even zo goed. Nu lekker aan de herstelyoghurtjes en Valenciaanse sinaasappels.

In Nederland natuurlijk de marathonsite gecheckt: 3:35:06 netto…positieve shock! Dat is een tijd waarmee ik  netto tweede Nederlandse dame bij de Veteranen B ben. Toch leuk in zo’n loopje met meer dan 17.000 deelnemers:-) Als ik nooit meer een marathon loop – want toch aardig ingewikkeld met aangepast eten – is dit iets waar ik altijd trots op zal zijn. En meer mensen met mij. Ontzettend leuk hoe iedereen meegeleefd heeft! Zonder al die mensen had het nooit zo’n warme ervaring geweest.

Advertenties

Voorbereiding met een w

Valencia voorbereiden met loopjes met een w in de naam. Na een lekkere Damloop ontstaat dat spontaan.

De halve in Katwijk aan Zee is super maar tijdens de Wijckloop vergaloppeer ik mezelf voorbij en moet voortijdig afhaken. Diezelfde week verzwik ik serieus m’n voet. Gelukkig hervind ik mezelf tijdens de Boerenkoolloop in Warmenhuizen vandaag. De halve bestaat uit twee mooie rondjes door gemoedelijk boerenland waar alles nog naar bietencampagne ruikt. Westfriese omringdijk en eeuwenoude dorpjes met grappige namen. Vrijwel windstil, mist en een graad of 10. Ik vind een tempo. En blijf dat tempo vasthouden. Wow voelt dat. En een beetje eng. Kan er dan echt niets fout gaan? Mijn gewicht is te laag. Mijn dieet allesbehalve perfect.

‘Je bent derde dame’, roepen vlaggers langs de kant. Gestaag haal ik op 15km nummer twee in. Gewoon doorlopen dus;-) Om op 1.38.33 uur over de eindstreep te komen. Tweede dame overall. En ruim 7 minuten van m’n PR af. Ongelooflijk!

Op het schavot een mooie envelop en bloemen. De boerenkool en worst worden nagestuurd. Meer deelnemers dan verwacht.

Knijpt iemand me in m’n arm? Dit gaat te goed! Op het terras ontdek ik Dave en Frank, tevreden nippend van een biertje met een bruine boterham. Triple PR blijken we te hebben. Lekker bezig.

Valencia, vengo rapido!

op het schavot

op het schavot