Al wat schittert op het Noord-Hollands Kanaal

eleanor

Spontaan kan ik een dagje vrij nemen door veel weekend- en avondwerk de afgelopen tijd. Kinderen naar school en ik vlei me decadent met een pot koffie in de kussens om met te laten meevoeren door ‘Al wat schittert’. Ik verschans mezelf in de keuken. In stijf corset en wijde rokken. Dicht bij de pruttelende runderstoof die ik af en toe doorroer  terwijl de regen tegen de 19e eeuwse ramen striemt van een havenhotel ergens in Nieuw-Zeeland. Ademloos maak ik kennis met de hoofdrolspelers die aan de rand van nieuw goudzoekersgebied inzicht proberen te krijgen in een mysterie. Eleanor schrijft vanuit bijzondere perspectieven en met veel kennis van zaken die ze bijna achteloos deelt. Wat een virtuoos woordenspel, wat een psychologische gelaagdheid. En wat leest het lekker weg. De Maori Te Rau haalt me op een mooie manier uit mijn trance. Hij is verbaasd over de veelheid woorden die westerlingen nodig hebben. Tijd om de hardloopschoenen aan te trekken. De runderstoof mag uit. 26 kilometers door groen Hollands landschap onder een strakblauwe herfsthemel. Mijn favoriete rondje stelt me nooit teleur: de zon schittert op het Noord-Hollandse Kanaal. Traag slaan de vrachtschepen volgeladen met zand de Stierop op richting het knusse Uitgeestermeer. Kwikstaartjes dartelen in lage golfbewegingen voor me uit met hun lichte getjilp. Hun vlucht brengt me in het nu. Vanaf het schoolplein in het lieve dorpsstraatje vol Zaanse huisjes hoor ik vergelijkbaar getwitter. Mijn ritme blijft gestaag 5.19 en mijn hartslag 156. Zo kan ik oneindig doorgaan. Mooie dag!