Poelster PR op tweede paasdag

Bij de start

Bij de start

Grappig is dat: het is 15 uur geweest en eindelijk voel ik dat ik best wel intensief ben bezig geweest vandaag. Je kunt je lichaam blijkbaar een hele tijd voor de gek houden. Gelukkig maar. Daardoor nog even lekker nagenoten tijdens een paaslunch met de familie.

Vanmorgen startte met een zoektocht naar rust. Volgens schema opgestaan, spullen bij elkaar gezocht, nog wat op bed gehangen en banaan en broodjes verorberd. Kleine rituelen om de wedstrijdspanning te verminderen. Maar ik blijf blij als het startschot gaat en het alleen nog maar aan mijn lichaam en geest is om de vorm van de dag te bepalen.

10 km. Poelster Bosloop, 11 uur ’s morgens. Vanaf de Poelster schaatsvereniging in Amstelveen blijk je zo het Amsterdamse Bos in te draaien. Leuke omgeving met een speelmeer, een kerk met een grappig bolvormig bouwwerk om de toren en tsjilpende vogels die je de brede bospaden in lokken. Aan de ene kant van de A2 een ronde en aan de andere kant net iets groter. Voor de 46e keer alweer als ik het goed heb. Lichte motregen en een graad of 8. Ideaal.

Mijn Garmin begeeft het alleen pal voor de start. Op gevoel dan maar. Ook wel eens goed. Ik start vrij vooraan en merk dat ik nauwelijks word ingehaald. Al snel sluit ik aan bij een KLM-er die de ideale purser blijkt. Hij maakt continu handgebaren: paaltje daar, hier rechts draaien, kijk uit voor de plas. En dat allemaal woordeloos. Attent. Zijn tempo is net iets hoger. Prima. Iemand vindt aansluiting bij mij. En we blijven woordeloos naast elkaar lopen. Steeds bijna in hetzelfde tempo. Dat voelt goed en de kilometers vliegen voorbij. Een lichte heuvel over, een bruggetje, veel honden, een meisje op een step. En we draaien het laatste bospad in. 500 meter voor de finish. Constant tempo. Voelt goed. Dat kan wel eens een PR-achtige tijd worden…. En dan zoeft er opeens een roze schim voorbij. ‘Grmbl’. Aanzetten lukt maar ten dele. Ik moet haar laten lopen. De klok staat op 44 hoog. De mondhoeken krullen weer omhoog. ‘En daar is de derde dame al’, hoor ik de speaker zeggen.  ‘Hé, that’s me. Leuk!’ Een PR met 45.06 en derde. Dat zijn mooie paascadeaus. En een goede bevestiging voor m’n vorm. Hier wil ik snel nog eens lopen! Stuiterend loop ik uit met een joepie-gevoel.

Het cadeau voor de podiumplekken is een persoonlijk hardloopschema. Zal dat me onder de 45 minuten kunnen helpen?…Voorlopig nagenieten. De tweede dame reflecteert dat ze me op de hellingtjes vooruit zag snellen en ook mijn spontane loopmaatje had zijn moeilijke momenten. Ik voelde me overall goed. Lekker vasthouden dat gevoel. Met dank voor het fijne samenlopen.

Nog even aanzetten met mijn spontane loopmaat in 'de blauwe groep' naar de finish.

Nog even aanzetten met mijn spontane loopmaat in ‘de blauwe groep’ naar de finish.

grappige kerktoren

Advertenties