Zeven heuvelen rocks!

Zo ga je dus: beetje omlaag, beetje omhoog. Easypeasy

Zo ga je dus: beetje omlaag, beetje omhoog. Easypeasy!

Dinsdagavond, als de kinderen binnen zijn van Sint Maarten eindelijk weer eens kans met Martin’s groepje mee te trainen. Gezellig zeg. En wat voel ik me goed. Ik scheur de versnellingen door. Inclusief in- en uitlopen ben ik 19 km onderweg. Serieuze training in 2 uur tijd. John: ‘Hé, Femke, heb jij geen zin om mee te gaan naar de Zevenheuvelenloop a.s. zondag? Ik heb nog een startbewijs over.’ ‘Altijd al eens gewild maar aankomende zondag is snel…’

Een zaadje is geplant…dezelfde avond vraag ik of een vriendinnenafspraak die zondag verzet kan worden en of Tomas alleen de Sintintocht wil doen met de kinderen. Ze kennen me beiden al langer dan vandaag…het licht gaat al snel op groen:-) En na wat geapp staan er zondag om 9 uur vier enthousiaste lopers op mijn stoep. Gezellig met z’n allen in de auto. Past precies.

Helemaal volgens planning schudden we twee uur later de handen van 20 business lopers van Miele die zich verzameld hebben in het ROC-gebouw pal naast het station. Voor ons VIP met ‘all about the bass’, kleedruimte, douche en geen wachtrijen voor de toiletten.

Voordat ik het weet sta ik in het gele startvak. In m’n eentje met een geschatte finishtijd vlak na de wedstrijdlopers. Joepie. We wandelen naar de startboog met enthousiast commentaar van de speaker. Vlak voor de matten begint iedereen te versnellen. Het is zo ver.

Alle spanning en onzekerheid valt van me af. In no-time voel ik me super. Wat een leuk publiek, wat een lekkere geleidelijke heuvels, wat een zalig motregenweer zonder wind. Voordat ik het weet ben ik kilometers verder. En ik durf zelfs op mijn horloge te kijken. Dat aardig voor me is:-) We glooien door weidse asfaltlanen, door groots oranje herfstbos, groene grasheuvels om ons heen. En overal mensen: enthousiast klappend, zingend en gerichte aanmoedigingen roepend. ‘Super meiden! Jullie winnen maar mooi van al die mannen’, roept een jongen. Pas dan realiseer ik me dat ik inderdaad toevallig met een ander meisje in een oneindig mannenveld loop. Automatisch versnel ik. Genieten.

Geen overbodige handelingen: te fris voor een bekertje drank. Alleen een dextrootje en de mouwen van m’n Mieleshirt opstropen. Wel veel inhalen. Maar dat gaat gelukkig heel relaxed. Hooguit een verdwaald gek slingertje en een sorry. Voor ik het weet ben ik al bij 14 km. De laatste groep start nog terwijl ik naar de finish versnel.

1.10.04. Een lekkere PR. Ik kan het wel! Voel me helemaal goed en lekker in vorm. Winter is mijn weer! En heuvels zijn mijn ding. Snel naar het ROC terug voor bijkletsen en het businessverwenpakket: prima broodjes, fruit en warme dranken. Helemaal goed deze dag.

Intussen wordt er gelopen in Valencia. De marathon waar ik voor volgend jaar als ik 42,195 word van droom…daar is het 20 graden. Ook geen straf.

Gezellige terugrit met zwiepende ruitenwissers in de auto. Mooie verhalen van John, Rob, José en Rebecca. Iedereen helemaal tevreden over de prestaties. Lekker bezig!