Stine fietst 45 km op Langeland!

DSC06425

‘Langeland, dat is dat lang gerekte smalle eiland’, sms-t mijn moeder. Enthousiast: ‘in Rudkobing lagen we met de boot!’ Bijna 35 jaar later komen we overland met een ander doel. ‘Langeletten’, wijst een aardige havenmeester op een kaart, ‘daar moet je zijn’. Ook de winkelbediende schat snel in wat we nodig hebben. Voor Stine (5) een coole meisjesfiets met drie versnellingen. Quinten (8) een verantwoorde rode mountainbike en wij op praktische fietsen met mandje. Picknick erin en we kunnen op weg naar route 8. Wat een mooie fietsdag. Hoogzomer, af en toe een wolkje maar vooral warmte en stralende zon over gouden korenvelden. Nauwelijks wind. We scheuren allemaal met brede grijnzen omhoog en omlaag over kleine heuveltjes. Genietend van de snelheid die we zelf maken. Langs idyllische Deense boerderijtjes. Zomers geel, wit en terra. Met bruine houten balken, bolle vierkante raampjes en rieten daken met spitse houten spiesen die aan Vikingtijden doen denken. De tijd staat hier stil. Vergezichten over de rollende heuvels naar zee aan beide zijden. Stille idylle. 

Dan bijna een Tour de Franceje. Tomas reikt in vliegende vaart een handje vers geplukte bramen aan (vuurtorens in familiecodetaal). Ik kijk en wil pakken. In een fractie van een seconde zie ik dat Stine heeft besloten voor een pitstop te gaan. De tijd staat even stil. Onvoldoende: ik knal achterop.

Gelukkig zijn we stoere maanden. We checken schrammen en bloedplekken, buigen wat recht en stappen weer op. Stine krijgt de bramen. Een paar 100 meter verderop vinden we het hunebed van koning René. Mooi moment voor een picknickpauze.

Quinten drapeert zich bovenop de stenen met een komkommertje en een handje Deense pepernoten. We rekenen uit hoe lang geleden deze koning hier begraven is. Toch al snel zo’n 5.000 jaar. Bijzonder. De rest van de tocht ben ik me meer bewust van de ouderdom van het eiland. De bomen in het verkoelende bosperceel zijn dik en hoog. Het felrode kasteel onderweg stamt nog uit de middeleeuwen. 

Verspreid passeren we lieve boerderijtjes midden in het land…waar we nog niet dood gevonden willen worden. Vol van schoonheid maar ook met oneindig veel stilte en lange winters in het verschiet. Niets voor ons. Toch trekt dit gebied blijkbaar al lang mensen aan. Vast door de vruchtbare grond. Maïs, aardappels en graan naast elkaar. We wanen ons even in Honduras waar dezelfde combi wordt verbouwd. Goede landbouw is grenzeloos.

Quinten lacht: ‘mama is een levende tomtom’. Hij is zo gewend aan beeldschermpjes dat hij de kaart die ik op mijn stuur vasthoud maar apart vindt. Toch leidt die ons handig de goede kant op. Langs een van de vele groentekraampjes langs de weg. Ik scoor een lekker bakje tomaatjes. Toevallig komt net de boer naar buiten. Na een geïmproviseerd gesprek steekt hij lachend een fles appelsap in mijn fietsmandje. Betalen mogen we niet. Wat een vriendelijke Langelanders ontmoeten we vandaag.

Ondanks de 45 km op de pedalen komen we volledig ontspannen bij de fietshandel terug. Om direct leuke tips voor de volgende dag te krijgen. Onze vakantie is te kort!

‘Best wel een eind fietsen’, constateert Stine droog. Om er direct weer vandoor te rennen. Dat wordt binnenkort nog wel een dagje fietsen in deze mooie omgeving.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s