Onverwacht spannende strijd in Oosterbeek

podiumfoto

‘De Stuwwalloop in Oosterbeek moet je echt een keer doen. Zo mooi.’ Ik was al een paar jaar meegevraagd maar nu eindelijk zover om ruim 100 km naar het oosten te reizen. Samen met René en Alex met wortels in Oosterbeek. En geen woord gelogen. Wat er ook zou gebeuren, deze ervaring kon niemand me meer afnemen. Startend vanaf een gezellig korfbalveld, omlaag en een flink stuk langs de Rijn, kasteel Dorwerth, omhoog via de Italiaanse weg – met kans op Bolletjestrui! – en parkachtige heuvels met dikke bomen en rododendrons. Verspreid over het land aangename optrekjes en gezellige kliekjes supporters in een aangename zomeravondsfeer.

Ik liep comfortabel, genoot van het landschap en de afdalingen. Af en toe mee scheurend met snelle mannen, af en toe in mijn eigen constante tempo genietend. Klimmen is minder aan mij besteed maar ook die hobbels gingen me dit keer goed af. Af en toe mezelf even alert houden…door het vele vogelgefluit en de mooie doorkijkjes wilde mijn hoofd naar duurlooptempo. ‘Nee’, dat kan altijd nog.

Alex wist na de Italiaanse weg wat nog komen ging en haakte af. René liep sowieso in z’n eigen tempo. Ik was totaal niet ingesteld op een bepaalde eindtijd. Zo vaak had ik al gehoord dat het parcours verraderlijk was. Liefelijk in het begin en moordend aan het einde…. Dus ‘lekker puh’ niet op m’n horloge gekeken.

Zo’n drie kilometers voor de finish riep een vlagster dat ‘dame twee en drie’ 100 meter voor me liepen en dat er ruimte was om ze in te halen. ‘Nee hoor, niet voor mij’, was mijn primaire gedachte. En mijn eerlijkheidsbeginsel speelde op: ‘zij lopen al de hele tijd voor me, daar horen ze’. Mijn benen deden anders. Versnelling. Een heuvel omlaag voluit gaan. ‘Hé, de afstand wordt kleiner.’ ‘Nog een klim, chipuz, wat gaat dat langzaam’. De meters glijden maar langzaam onder m’n voeten weg. ‘Volhouden nu, prent ik mezelf in. En dan is het geluk met me: nog een laatste afdaling over een bospad waar ik voluit durf te gaan én de kortste bocht naar rechts kan nemen. Ik ben er voorbij! Mijn hart maakt een sprongetje en ik schiet vooruit. Langzamere 10 kilometerlopers voegen zich bij ons. Met stugge blik vooruit omhoog over een grasveld. Gelukkig gaan ze aan de kant. Op de laatste 100 meter asfalt naar de  finish voel ik dat het op een sprint aankomt. Ik durf niet achterom te kijken. Femke en sprinten? En dan ook nog eens voor het echie. ‘Help!’ Ik zet aan… En wordt gigantisch voorbij gelopen door Johanna Josten. Met drie seconden klopt ze me voor de finish. Ik wil niet anders dan haar ontzettend feliciteren. Ze was gewoon de betere loopster. De andere dame die ik voorbij liep, eindigt 1 minuut na mij. Goed zo.

Bijkletsend met Johanna, loop ik met een juichgevoel rond. Even later op het podium met een trotse René en Alex voor me. Wat een ontzettende joepie-ervaring! Bij zo’n grote loop met een beker thuis mogen komen. Ongelooflijk onverwacht en supertrots op m’n 3e plek! Voorlopig ga ik nog niet voor een marathon trainen. Deze kortere afstanden zijn me veels te leuk. 1:10:42 op dit parcours. Dat is niet zomaar een aangescherpte PR!

Finishfoto

Finishfoto

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s