Vleugeltjes

Schoorl handdoekWindstoten tot 10 en flinke regen. In de auto staan de ruitenwissers te zwiepen en vragen Anja, Edwin en ik ons af waar we ook alweer aan begonnen. De mooie verhalen over een met sneeuwtapijt omkleed parcours in 2013 dringen naar de achtergrond…

In de sporthal vergeten we gelukkig al snel het petweer: gezellig kletsend met andere loopmaatjes vergeten we ook bijna de tijd. Inlopen wordt hem niet helemaal vandaag. De start is een koude natte happening. ‘Waarom wilde ik ook alweer Schoorl doen?’ Maar niet naar m’n horloge kijken vandaag. Startvakken lijken niet meer te bestaan waardoor we uiteindelijk ruim 8 minuten na de officiële start pas weg zijn. Een grote slalom volgt. Tot aan de finish haal ik mensen in.

Dat zeggende, blijkt het parcours zelfs met regen mooi en gezellig. Hard tegenwind door het bos en pal voor het laken in de open duinen. Wat wil een mens nog meer? Nou, lachen omdat je tijdens een inhaalactie in de struiken loopt. En dan net Hanneke tegen komen die zegt ‘hé, ik herkende je aan je lach.’ En Peter tijdens een gemene geleidelijk klim vanaf het Zandspoor voorbij lopen, begeleid door een knappe coachende dame. ‘In het begin moest ik even inkomen, maar nu gaat hij lekker!’, roept hij enthousiast. En live-muzikanten die ondanks de striemende regen vol verve doorspelen. En chique straatjes waar de well-to-do van Schoorl met stille cynische lach uit het raam hangt. En de NK 10km die direct op ons ‘loopje’ volgt en waarvoor het inlopen, op ons parcours, al iets anders is dan onze 12km/uur. Kortom, een uniek loopevenement.

De eerste 7 kilometer loop ik met Anja en Edwin op. Voor elkaar slalompaadjes vrij maken. En dan hoor ik ze niet meer. Ik volg mijn eigen gevoel. Een gevoel dat leidt tot een verrassende nieuwe PR: 1.45.02. Ruim twee minuten sneller. Met een brok in mijn keel finish ik. ‘Ik kan het!!’

Anja en Edwin blijken minder dan 1 minuut na mij te eindigen. Ze hebben me nooit meer gezien. Anja ook helemaal trots op haar PR. ‘De wind gaf ons vleugeltjes!’

Schoorl 2015? Misschien niet. Net te druk daarvoor.
Maar voel ik me in vorm? Ja!!
Nu lekker nagenieten en whatsappend enthousiaste verhalen delen. Meer mensen hebben lekker gelopen. Leuk!

PS Leuke handdoek trouwens. De organisatie weet hoe ze blije lopers krijgt.

Leven na de marathon

laserWat doe je in de weken na het lopen van een marathon? Heel veel belangstellende vragen beantwoorden in ieder geval. Zoveel mensen die onthouden dat ik een marathon zou lopen. Net als ik denk dat het nu wel weggeëbd zal zijn, komt er weer iemand. En ik vrees dat ik iedere keer weer geniet om erover te vertellen. Zo egocentrisch ben ik nog wel even. Vooral eigenlijk omdat ik wil delen hoe leuk het is. En hoe toegankelijk als je bent voorbereid.

Heel bijzonder hoe meegeleefd wordt. Heel vaak met de vervolgvraag: ‘en nu?’ ‘Nou, Schoorl’, zeg ik dan. ‘Dan loop je zeker de 30?’ ‘Nou nee’, gewoon de halve. Mijn marathonervaring heeft me niet geïnspireerd om steeds langere afstanden te lopen. Hoe lekker het ook ging. Te vaak hoor ik verhalen van mensen die op termijn toch met blessures emmeren. Ook vind ik het belangrijk vrijheid te voelen. En balans te vinden tussen, op dit moment in essentie: werk, familie en sport. Wel af en toe voor een doel te gaan maar niet verplicht 4 of 5x per week te lopen. Dat heeft me trouwens op een yogapad gebracht. Een sport waarvan ik dacht dat hij te zweverig en saai zou zijn. Maar waarvan ik merk dat ik juist kracht haal uit de ontspanning. Vooral wanneer de oefeningen wat praktischer en pittiger worden. Ook super voor core stability en lenigheid.

Vandaag was m’n eerste loopje na 15 december: de Twiske Molenloop. Ter voorbereiding op volgende week Schoorl. Expres als trainingsloop benaderd. Zaterdag dus nog lekker 13km getraind, ’s middags 13km gefietst en nog eens 13km gewandeld. En ’s avonds het nieuwe wafelijzer uitgetest. Resultaat: zondagochtend stond ik op met spierpijn en aandrang. Mijn lichaam had besloten dat mijn darmen zo snel mogelijk volledig leeg moesten. Oeps.

De tocht naar Landsmeer verliep daarom wat onzekerder dan gepland en de gedachte om dit keer niet op m’n horloge te kijken maar gewoon tot het maximum van de dag te gaan, werd al snel een 100% zekerheid. Blik op oneindig en gaan. Gelukkig kende ik het parcours. Kon ik Michel Butters tactiek uittesten: focus en visualiseer. Nou ja, in ieder geval een poging daartoe:-)

De dag is schitterend: fris maar zonnig. Een pittig windje maar goed, wat wil je. This is Nederland. Voor de wind zoef ik het Twiske in. Ik ken geen recreatiegebied dat zulke brede rietkragen heeft. Genieten zoals de zon daarop valt en Lasers over het water voorbij scheren. Veel fietsers en wandelaars maar gelukkig niemand in de weg. Al snel komt een enthousiaste vrouw in kletsstemming naast me lopen. Ze heeft er zin in. Maar bereidt zich nu al mentaal voor op het stuk tegenwind halverwege. Ik stel voor extra te genieten van dit stuk.

Pech als ik na 5km draai. Niemand om me uit de wind te lopen. Soit, ik ging toch niet voor de tijd. Mijn lichaam houdt zich wonderbaarlijk goed. Ik hoor mijn ademhaling maar voel geen verzuurde benen, genoeg energie. Hooguit iets van een lichte verveling. Ik denk aan loopjes in het begin waarbij ik me bewust was van iedere kilometer. Nu draai ik gewoon kilometers volgens plan. En dat gaat.

Van Michel Butters sponsor PowerBar heb ik citroengelsnoepjes tijdens een recente lezing. Spannend maar toch even testen. Energie wil ik vasthouden. Als een hamster vult mijn wang. Best lekker maareh, hoe krijg ik die weg? Na een halfslachtige sabbelpoging doormidden gebeten en doorgeslikt. Gelukkig, hij glijdt naar binnen en geeft geen vertraging. In ieder geval geen gedoe met zakjes openscheuren.

Door. Een man voor me duwt een kinderwagen. Tegen de wind kom ik steeds dichterbij en we gaan vrijwel gelijk over de finish. Hij wordt enthousiast aangemoedigd. En ook ik hoor mijn naam. Na de finish wacht een dame met een notitieblok me op: ‘je bent tweede dame. Had jij ook zo’n last van de tegenwind? Dat zei de eerste dame’ ‘Huh?, nou nee. Ik liep gewoon ontspannen. Ging best lekker. Volgende week Schoorl. Dit was een tempoloop, geen aanval op mijn PR of zo.’ Een gek interview volgt. Onder andere omdat mijn dochter van vijf me erop wijst dat de interviewster dezelfde schoenen aanheeft als ik, haar medaille op de 1,5 showt en mijn zoon van acht me laat zien hoe hij zich tijdens het wachten heeft gespecialiseerd in modderslidings op het middenveld. Maar vooral omdat ik de hele tijd verbaasd ben. Ik liep 48 hoog. Hoe kan ik dan 2e worden? Vorige keer deed Mirjam van der Reijden mee. Nu is het deelnemersveld ook groot. De snelle mensen zullen wel bij de midwintermarathon in Apeldoorn zijn…

Wel leuk natuurlijk. De rest van de middag ben ik zen en vrolijk. Samen met mijn dochter uitgebreid douchen, feestkleren aan en optutten voor een verjaardag die middag. En lekker nakletsen met medeloopsters in de kleedkamer.

Volgende week maar weer zo’n citroengelsnoepje. Geluksnoepjes:-)

Twiske Molen februari 2014