Lange duurlopen zijn anders

Ons loopclubje van vandaag

Ons loopclubje van vandaag

Langere duurlopen zijn anders. Vanaf 20km lijkt er een voor en een na te zijn. Ik begin met mijn hoofd vol over gelletjes, vorm van de dag en wat ik morgen nog ga doen. En ergens na afloop gaat een knopje om: ik begin weer opnieuw. Het leven is even anders en niets waar ik me eerst druk over maakte, lijkt meer zo belangrijk. Daar is gewoon een moment voor. Ooit. Intussen gedraag ik me wel alsof ik doorga. Ik eet, ik praat, ik beweeg. Maar het perspectief is opeens anders. Een mooi gevoel.

Dat ik vandaag weer heb mogen ervaren na de halve marathon van Texel. ‘s Morgens om 8:45 uur op het fietsje naar mijn loopmaatje Anja. Heel ontspannen met de auto naar het noorden waar in een aangename ruimte bij het maritiem museum een deel van ons loopclubje zich verzamelde. Gezellig aan de koffie. Bekende praat over accessoires, sanitaire zaken en voorbereiding. Veel gelach. Lichte spanning. Vertrouwd. Rustig naar de boot waar Anja voor het eerst heeft ervaren hoe het is om in een autodek te staan. Het valt haar mee. Niet zo hutjemutje als verwacht. Lekker dansen op de beat van een dj. In no-time is het 12:25 uur en gaan de luiken open. De dj moet lachen om ons gejuich. ‘Enthousiast volk, die lopers’, denkt hij misschien;-) Wandelend naar de start. Geen keus. Vijf minuten verschil tussen bruto en netto dit jaar? Maakt niet uit. De eerste kilometers zijn sowieso een slalom. In eerste instantie geven we ons eraan over . 5:08 op de eerste kilometer. ‘Prima!’, roept Anja. ‘Vasthouden’. Het gaat mij iets te rustig. Al slalommend en gras lopend kom ik op 4:55. Dat voelt beter. Anja heeft haar bedenkingen maar houdt ze nog even in. ‘We vliegen voordewind in de zon!’, dat voelt voor mij te goed om niet aan over te geven. De eerste 10 kilometers vliegen onder onze schoenen door. Een brede grijns is niet van mijn gezicht af te krijgen. Dit jaar niet uitsluitend voor fotografen. Stralend blauwe lucht, graad of 17, windkracht 6, duinen in de verte. Ik voelde een ongekende kracht door m’n lijf stromen. Strak, doelgericht. Genieten.

In Den Hoorn treffen we Anja’s man Jan die door een blessure is uitgevallen. Maar een ontzettend goeie fietssupporter blijkt. Hij heeft wat afgescheurd om ons op tijd aan te moedigen en foto’s te maken. En iedere keer treft hij ons. Achteraf met een mooi verhaal over onze medeloopmaatjes (1 minuut voor ons, 5 achter ons enz.). Leuk hoe ook hij geniet.

Door het bos met hele mooie lichtval. ‘Wow!’ roep ik spontaan. Denkende: blijven genieten! Bij de waterpunten een bekertje water gepakt en richting strand een gelletje. Prima te doen. Op het strand heeft Anja het zwaar: windkracht 6 tegen, mul, nat. Dan maakt het niet uit dat het maar 1 km is. ‘Vanaf de rode paal wandelen’ roep ik! Dat werkt. Gewoon maar even aan overgeven. Daarna valt het schelpenpad wind tegen omlaag en omhoog reuze mee.

Ik blijf aan ‘de blanke toppen der duinen’ denken, als ik die lage Texelse duintjes met helmgras in de zon zie schitteren. Om die gedachte direct te verdringen. Wel een hele ouderwetse zin:-)

Door! Weer door het bos, langs puur-natuurveldjes en enthousiaste supporters. Met bellen en aanmoedigingen. Het eiland staat een paar uurtjes op z’n kop.

Een man haakt aan: ‘ik loop even met jullie mee. Jullie gaan zo lekker constant met 5 de kilometer’. ‘Prima! Gezellig’. Kan geen kwaad en we hebben een kort praatje. Alleen jammer dat hij de laatste kilometers een eindspurt trekt. Hij bedankte wel voor de begeleiding na de finish. Netjes:-)

Ik geniet van mijn eigen energie. Vorig jaar ging het na 10km al helemaal fout. Koortsig geweest daarvoor, energie weg. Foute boel. Nu kijk ik met genoegen naar de punten waar ik toen stond te dralen. Voel me in topvorm en vertel Anja hoe het parcours loopt. ‘De laatste kilometers gaan we die oostenwind echt voelen.’ Ze waarschuwt me: ‘we lopen 12,7, laten we nog wat overhouden’. ‘Sorry!’ Tegen de wind richting Den Burg. Een strakke bossage langs de kant houdt de wind niet tegen. Toch blijven we mensen inhalen. Dat voelt goed. Nog maar 3 kilometer en we zijn al bij de finish. Ik ben verbaasd over het gemak waarmee dit mentaal gaat.

En dan wordt het opeens even zwaar voor mij. Ik zak terug. Nota bene op net iets meer dan 2 kilometer voor de finish. We draaien een open polderweg in. Pal tegen. Loopmaatje Edwin op 100 meter voor ons. ‘Die gaan we inhalen’ roept Anja. Ze heeft nog een appeltje met hem te schillen na een ander loopje. Maar voor mij is hij geen rode lap. ‘In het dorp’ roep ik. ‘Als de wind weg is’. En worstel de meters tegenwind weg met Anja vlakbij. Beschutting is er niet. Achter mensen aan lopen werkt niet, ze lopen langzamer. En dan eindelijk ‘dorp!’.’ We maken wat meters op Edwin maar te ver om hem te roepen. Ik probeer te versnellen maar merk dat de tegenwind zijn tol heeft geëist. Het 2e gelletje op 17km lijkt niet meer te werken. Nog 500 meter tot de finish. Nog iets versnellen. Niet te veel. Gewoon, voor het goede gevoel. Geen eindsprint meer. ‘Waar is de finish?’, vraagt Anja. ‘Op het plein’. ‘Samen’, zeg ik. Mijn woorden worden spaarzamer. Gelukkig begrijpt ze me. Ze trekt geen print en we lopen breed lachend en zwaaiend de camera van Dave tegemoet. Allebei helemaal gelukkig. 1.50. Geen PR, maar dat ging ook niet door de wind, maar wel helemaal blij en gelukkig. We geven elkaar een stevige knuffel.

We startten met een gigantisch mooi gekleurd lint voor ons en eindigen vooraan. Maar vooral: we hebben ontzettend lekker gelopen.

Nagenietend zoeken we in de gezellige drukte op het zonnige plein op wat de organisatie dit jaar bedacht heeft. Lekkere sinaasappel, banaan, en een t-shirt. Prima.
Al snel vinden we Martin, Onno en Niels die  een paar minuutjes na ons arriveren. Rekken, strekken, bijpraten. Martin pusht ons: ‘we zouden nog terug naar de boot lopen?!’
Ok, warme jas uit en ietwat onstabiel zetten we wat stappen. Hoe ging dat lopen ook alweer?

Al snel vind ik m’n oude tempo. ‘Uitlopen hoeft niet in 11,5km/uur’, wordt al snel geroepen. Oeps:-) Humor in de groep.
Even bewust om me heen kijken. Naar de weidse landschappen en het oude kerkje van Den Hoorn in de verte. Blijft mooi.
7km later vindt trainer Martin het welletjes. 28km op de klok. We blijven in marathontraining. We lopen de laatste meters naar de boot van 15:30 uur. Waar we toch nog een eindsprintje moeten zetten. De bootklok geeft namelijk 15:28 uur aan.

Meeuwen scheren over een schuimzee. Negen enthousiaste lopers delen hun ervaringen. Allemaal een beetje anders. Allemaal op eigen wijze tevreden. Volgend jaar weer? Ja!!

En nu zit ik thuis op de bank. En staat de tijd even stil.

Morgen tikt hij weer verder.

Texel Halve Marathon 2013

Texel Halve Marathon 2013

Advertenties