Woudaapjes en spuithuyzen

6ac1cc0d-f754-440e-a950-a74674e6d65e

Na een tijdje valt me op hoe bewust ik mijn omgeving observeer: dichte ochtendmist over de weilanden. Dieren liggen nog te slapen. De lucht is stil. Een zwaluw doorklieft behendig het wolkendek met een hoge tsjilp.
En ik merk hoe ik mezelf observeer: Wat doet m’n hart? Is dit mijn ritme vandaag? Tandje meer? Tandje minder? Wanneer heeft dat lichaam water en eten nodig? Hoe landt een abrikoos? He, slokje water klotst even.
Tot ik plots full splash op een vers geplette pad stap. Niet vergeten dat ik ook deelnemer ben in die omgeving en niet slechts voyeur of passant. Dat geluid vergeet ik niet snel!

’s Morgens vroeg trek ik de deur achter me dicht. Licht gespannen. Na de start van de marathontraining een maand geleden ben ik helaas 2 weken uit de running geweest door een ontstoken blaar die met antibiotica verholpen moest worden. Vandaag mijn 1e 20+-loop na  een paar dagen wederopbouw. Hoe zal mijn lichaam zich houden? Lopen met die gemene blaren was achteraf geen pretje. Mezelf beloofd voor een rustig tempo te gaan. Expres een mooie route uitgezocht waar ik al jaren niet geweest ben.

Door de weilanden via Busch en Dam richting Alkmaardermeer. Een route met herinneringen.
Bij Krommenie won ik deze Pasen een 10km-loopje. Wat voelt het relaxed om daar nu in de ochtendrust langs te lopen. Voordat ik er erg in heb loop ik al langs het fort en over het fietspad langs het meer.  Wat is het nog druk op de camping. Het parkeerterrein staat vol. En wat een bootjes voor anker op het meer.
Gelukkig is de ochtend nog aan mij en wat passanten. Paarden die zich nog eens omdraaien in de wei. Een oudere dame die een hond uitlaat.
Een hardloopster van mijn leeftijd die me tegemoet loopt. Zullen we hetzelfde trainingsdoel hebben? We wensen elkaar glimlachend goeiemorgen. Ook zij heeft een mooi M-tempo opgezocht. Wat voelt dat lekker om alle adem te hebben om elkaar te groeten en die glimlach te herkennen. We zijn maar geluksvogels dat we dit mogen doen.
Op de dijk treft de dame met hond een man met fiets. Ze geven elkaar een zoen vol liefde. En nog een. En nog een Dichterbij zie ik dat ze niet meer de jongsten zijn. En dat de man een vreemde ronde plek op zijn kalende schedel heeft. Mooi om daar een verhaal bij te bedenken van liefde die de dood te snel af is geweest.

Door naar de Stierop. Een vleug rottende bladeren. Herfst in de lucht. Wat tentjes in het veld. Even verderop ontbijten zeeverkenners aan een lange tafel. Gelach reikt tot aan het pad.
‘Maakt mij niet uit’, hoor ik op de andere oever. Een groepje wielrenners suist voorbij. Een mooi geluid als ze in balans zijn. Even voorbij Molen de Woudaap sla ik alweer rechtsaf de Taandijk op. De kilometers verdwijnen comfortabel onder mijn schoenen. Het gaat me bijna te snel. Dit voelt zo fijn. Een lichaam dat meewerkt. Een tempo dat bij mij past. En denkend aan de vele de keren dat ik hier recreëerde. Spannend met mijn eigen bootje. Verjaarsfeestjes aan boord van m’n ouders in het vroege voorjaar. Pannenkoeken eten op pannenkoekeneiland. Met kleine Quinten genietend van ‘het grote avontuur’ op de boot van oom Jaap.  Het pad in aanleg verkennend met oom Fons die om de hoek woont op een woonark. Pratend over middelbare schoolvakken en actualiteiten.

Voor mij zal dit pad langs het meer altijd een nieuw pad zijn. Maakt niet uit hoeveel scheuren er in het asfalt ontstaan of informatieborden verroesten of van hun sokkels verdwijnen. Ik reken terug: het moet eind jaren ’80 zijn aangelegd. Oeps, je wordt oud mama!

De namen zijn zo vertrouwd. Pas nu denk ik na over de herkomst. Taandijk is duidelijk. Vooral als ik even later in het Zaanse Krommenie blauw-witte vlaggen met walvissen zie en walvislogo’s op de grond. Stierop zal een samenvoeging zijn. Genoeg koeien gezien. Maar woudaap? Bijna geen boom te bekennen in dit weidegebied. Lang leve google: woud is riet en een woudaapje is een vogeltje dat goed langs het riet kan klauteren. In de 17e eeuw trouwens ook een scheldwoord voor een lomp en onbeschoft persoon. Vreemd. Klinkt als een lief vogeltje.

Als toetje krijg ik in Krommenie een spuithuys en Coteaux de Saen voorgeschoteld. Leuk hoe mensen blijven spelen met woorden. De kleine brandweerkazerne en mini-wijngaard geven de oeroude lintbebouwing met groene huisjes nog meer sfeer. Feest in aantocht: de straat is versierd met vlaggetjes.

Bijna 22 kilometer op de teller en energie over voor een verjaardagsfeestje thuis. Ik ben tevreden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s