Vechtloop 2013

‘Nog een keer, nog een keer’ is het springerige gevoel dat ik de rest van de middag heb. ‘En dan 45 of 46 minuten over die 10km doen.’ Maar eigenlijk voelt dat niet als een must. Ik heb vooral zin om nog een loopje te doen:-)fort

Voor de derde keer in een paar maanden tijd heb ik vandaag de 10km onder de 48 minuten gelopen. Het begint een klassieke tijd te worden. Terwijl alle drie de loopjes totaal anders waren. Tweede Paasdag in Krommenie 1e met een PR van 47.08. Wowie-gevoel. De tweede keer half ziek de DCD-loop doorgebeten en toch onder de 48. Trots.

En vandaag de Vechtloop. Ik voelde me prima.
Misschien nog iets eraf?
Een rommelige nacht: kind met middernachtelijke allergische huiduitslag.
Een zon die net iets eerder doorbreekt dan gewenst.
25,5 graden op de autothermometer.
Ik ga het zien. In ieder geval genieten neem ik mezelf plechtig voor.

De organisatie van de Vechtloop is in ieder geval prima: potje honing voor de voorinschrijvers. Gratis speeltuin voor de kinderen. Oog voor detail. Maar vooral de sfeer doet het hem. Zelfs met ruim 1300 deelnemers. Leuke praatjes bij de start. Een 56-jarige vraagt me naar mijn ambitie. Ik liep in de 30 zegt hij trots….20 jaar geleden. Nu ziet hij uit naar een 50+tijd. Knap hoe zo iemand toch gewoon doorgaat.

Na de start is het stil. Geen praatjes. Geen aanmoedigingen. Door het mooie Weesper centrum en terug naar de Vecht. Ik vind een vast tempo. Haal wat mensen in maar maak me niet gek. Na dik 5 kilometer loopt de snelste jongen me tegemoet. Al snel gevolgd door een aantal jongens met snelle ambities. Helaas niet gerealiseerd. Uitgevallen en wandelend. Niet lang daarna zie ik een man tegen een boom aan zitten. EHBO wordt gebeld.

Ik besluit mijn gestage tempo vast te houden, van het uitzicht op de Vecht te genieten en bij ieder waterpunt een bekertje water over me heen te gooien. Vlak voor het keerpunt kom ik Frans Woerden tegen. Hij heeft al een rondje fort gedaan. Enthousiast groet ik. Hij lacht terug. En dieselt z’n 21km door. Toch geeft dat energie. Origineel parcours over het fort: grasdijkje, smal wandelpaadje. En terug over het asfalt.

Ik loop inmiddels volledig op gevoel. Horloge heb ik voor de sier om. Terug langs de Vecht met een bonte kluwen sporters om me heen: de mensen die nog richting fort lopen, fietsers, wandelaars, supporters. Leuk sfeertje. Voordat ik het weet ben ik weer terug bij het Sportpark. En kijk eens op de klok. ‘Hé, weer onder de 48!’

Een loopje dat voor herhaling vatbaar is. En op deze manier voldoende energie over om ’s middags nog te genieten van een gezellige tuinverjaardag met taart en uitgebreid buffet.

En toch even kijken of ik voor de vakantie nog ergens iets kan doen:-)

Advertenties

Radioshack, Hema en banaan

Vael Ouwe

‘Vouwfietsen! Vouwfietsen!’ De verkeersregelaar stopt al roepend auto’s op de provinciale weg om ons met een grote glimlach te laten oversteken. We beginnen ons serieus te realiseren dat we een geval apart zijn. Bij de Gazelle-fabriek in Dieren spoedde de speaker zich al naar mijn moeder toe om haar te ondervragen over de ins en outs van onze onderneming. ‘Het wordt wel steil hoor!’

Onder de vlag van sponsor Dekamarkt, die ons startbewijzen had geschonken, op de foto. Omringd door mannen en vrouwen van alle leeftijden in vele vrolijke kleuren met evenzovele merken racefietsen, maken we ons klaar voor vertrek. Een dame bij de start steekt ons een snackreep toe en….los. Heel benieuwd naar hetgeen de ‘toertocht’ Vael Ouwe ons de komende 53km te bieden heeft.

Een zachte zon en een harde tegenwind begeleiden ons Dieren uit. Door schijnbaar oeroud boerenland en langs de IJssel. Waar de bomen ruim met hun stammen in het water staan en pleziervaart met minimaal 10 mijl per uur voorbij schiet.

Regendruppels. Gevolgd door nog meer regendruppels. Gevolgd door stortregen. Schuilen onder de bomen en de eerste leuke gesprekken. Door naar het eerste uitdeelpunt: banaan en mars. Wat een luxe. Nog een keer schuilen onder een viaduct. 17km weg getrapt en mijn altijd even positieve moeder vraagt zich af wanneer ze besluit de korte weg terug te nemen. Iemand boven heeft die opmerking gehoord: de zon breekt vol door en we draaien halve wind en langzaamaan voor de wind. Alleen nog een paar colletjes. Voor haar buitencategorie: ze stapt af en loopt omhoog. Toch gaat ze door. Stoere mams.

Voor mij is het vooral genieten. In tegenstelling tot loopjes totaal geen prestatiedruk. Ook wel eens lekker. Tegenwind is dus geen probleem. Water evenmin. Enige doelstelling is warm blijven. Relaxen en genieten. Af en toe passeert ons een klein peloton racefietsers. Aan de kant en wederzijdse bedankjes en grapjes.

Verrassend: een deel van het parcours blijkt de 3e kerstdagloop te volgen. Ik rij een tijdje langs mooie herinneringen aan deze halve marathon. Toch steiler dan verwacht. Ik moet zelfs remmen en m’n moeder stapt nog een keertje af voor een colletje.

Op 30 km volgt de stempelpost. ‘Hier drinken we koffie’, zegt mijn moeder stellig. Gezellig. Bij de Echo kijken we naar de fietsers om ons heen. Twee broers van een jaar of zestig zien we zichtbaar genieten. Pretoogjes. Mooi gezicht. We blijven kijken.

Op de pedalen voor wat het mooiste deel blijkt: langs de Veluwse bossen en hei. Geen enkele weg recht. Omhoog, omlaag slingerend over perfect verharde wegen. Genieten van de omgeving terwijl de wind door onze haren wappert.

Nog een uitdeelpunt. ‘Wat is dit voor sport? ‘ Dit keer Extran en ontbijtkoek. En een leuk gesprek met een stoere 75-jarige die de 100km doet. En hoewel enthousiast eigenlijk liever zou hardlopen. Zijn even oude partner sms-t naar huis dat ze nog niet zijn omgevallen. Ze stappen weer op de fiets met de onheilspellende woorden: ‘De Posbank moet nog komen…’

M’n mams neemt een voorsprong. We slingeren nog intenser omhoog en omlaag en worden door nog meer wielerpelotons ingehaald. We zien de Rabo-ploeg voorbij komen, de Hema, Radioshack, Borretti enz.enz. Allemaal in groepjes dicht op elkaar. Allemaal zichtbaar genietend in het tempo dat de groepsleider heeft bepaald. Zonder stress of ingewikkelde inhaalacties.

Nadat we onze vouwfietsen tot topsnelheden hebben gedwongen over weer zo’n mooie slingerweg, vereeuwigt de actiefotograaf ons breeduit lachend met wapperende haren. De bossen maken plaats voor landgoed. Rododendrons en dikke eiken sieren de weg. Nog een klein stukje tegenwind naar het zuiden en we zijn alweer terug in Dieren. ‘Posbank viel mee he?’ roepen we zwaaiend naar onze 75-jarige vriend.

De wielrenners zijn nog steeds op merk en kleur ingedeeld. Op het Gazelleterrein zitten ze tevreden lachend buiten in de middagzon en bijten gretig in hamburgers en bananen. Met een lekker overdreven medaille stappen wij vouwfietsers evenzo tevreden in de auto.