Egmond 2018: feestje met veel bekenden

Voor de allereerste keer de halve marathon van Egmond. Echt? Echt! Zo’n klassieker moet je een keer gedaan hebben. Schijnt;-) Een paar jaar terug vond ik de kwart een hele onderneming. We bleven de hele dag flink kilometers maken van auto naar sporthal naar businessfoto naar start naar sporthal naar auto. En koud dat het was. Brrr.

Maar met de club van Vrijheid Blijheid en business team Buko is ieder loopje een feestje. Naast de Damloop is dit ieder jaar vaste prik. Lekker in de auto stappen om 9:30 uur vanaf het raadhuis in Heemskerk dus en de hele ervaring maar over me heen laten komen tot de start om 12:37 uur.

De sporthal was al snel tot de nok toe gevuld met recreanten uit alle hoeken van het land. De Kenianen hadden blijkbaar hun eigen VIP-ruimte. Gezellig hoeveel bekenden je onderweg naar de start tegen komt. Iedereen kent m’n preloop zenuwen. Het is de eerste halve van psychiater Flip. Hij probeert luchtig te doorgronden hoe dat bij mij werkt. Tracy komt met een supertip over onze eigen kleedruimte. Met wc! Dave, Marja, Jack, Jos, Ralph, Jan, Anja…allemaal positieve enthousiastelingen. Aan warming-up kom ik niet toe.

Voordat ik het weet lopen we in het startvak richting over de startstreep en draaien we luid aangemoedigd het mulle zand op. Een uitwaaierend bont gekleurd lint beweegt door een mix van mul en hard. En pakt soms even water. ‘Hup moeder van Stine!’ roept iemand. Hey wat leuk, een vader van m’n dochters school.

3 graden en WK3 uit het oosten. De 7km tot strandopgang Castricum gaan hard. Daarna volgt het mooiste onverharde paadje door dit deel van de duinen. Jammer dat het zo smal is waardoor passeren een uitdaging wordt. Want inhalen blijft nog steeds wel nodig…

We passeren camping Bakkum. Weer een feestje met veel bekenden, voor de tweede keer enthousiaste Sandra en zelfs Stan Niesten.

En dan draai je alweer verhard naar het noorden met af en toe een hobbeltje. Ik hoef niet eens in blokjes van 5km te denken. Ik ga gewoon.

Gelukkig was me ingefluisterd dat we de duinen uit nog 2km dorp zouden doen. De krachten dus nog even verdelen. Om eerlijk te zijn ook helemaal geen zin in een ellenlange eindsprint. Een Buko-collega moedigt me aan samen nog even aan te zetten. Een paar meter na hem kom ik uiteindelijk over de finish. Intens tevreden. De tijd kan me gestolen worden. Grappig hoe je daar in de weken voorafgaand toch even druk mee kan zijn en uiteindelijk veel meer tevreden bent over het grote genieten. En zo slecht was die tijd ook niet: 1:44:41 volgens de klokken. 15e dame van 184 business lopers.

Kletsend weer terug naar de sporthal met alle bekenden. En daar genoten van een zalige beenmassage waar ik het liefst had willen blijven liggen. Alles in mijn kuitspieren weer soepeltjes en helemaal doorgewarmd. Iets over 16 uur zet ik de fiets weer in de schuur.

Misschien dat ik volgend jaar zomaar weer meega:-) De schaal dan maar even voor lief nemend. Maar eerst maar eens dat lieve kleine loopje dat AV Castricum altijd organiseert. Normaal gesproken meer mijn maat.

Iedere keer weer een stukje harder

Eigenlijk wilde ik een 10EM doen tweede paasdag maar toen ik een startbewijs voor de Heerhugowaard Night Run van 10km op goede vrijdag kreeg aangeboden switchte ik net zo makkelijk. Nieuwsgierig….

Wat een lelijk winkelcentrum is Middenwaard! Vooral na sluitingstijd. En wat ontzettend veel lopers (1.200 op de 10 km bleek achteraf). Wat een vrolijk geklets om me heen en wat een groots evenement compleet met grote opblaasfiguren en heel veel dranghekken. Totaal geen bekenden. Beetje unheimische ervaring.

In m’n eentje keurig wat opwarmoefeningetjes gedaan en aangesloten in het startvak. Oeps, da’s al druk… Zigzaggend achter een andere loper die naar voren wilde. De sfeer zat er mede door de speaker goed in. Flink slalommen de eerste meters om vaart te maken, onder vlaggetjesplafond door een gezellige woonstraat. Wat een supporters langs de kant.

De eerste 2 kilometers in hoog tempo flink wat dames inhalend. Daarna zag ik alleen nog meer dames. En vermoedde er nog meer… Tijd om mijn eigen tempo te kiezen. Op 4 km begon ik mentaal een beetje in te kakken. Ik besloot maar niet meer op mijn horloge te kijken en gewoon te gaan. Toch best nog wel slingeren langs paaltjes, door parkzones en over fietspaden. Geen gebied om verliefd op te worden maar waarschijnlijk heel leuk als je uit Heerhugowaard komt. Belangrijke verkeerskruispunten afgesloten.

Uiteindelijk finishte ik 6 seconden boven m’n PR. Ik ging dus gewoon hard….Had ik toch even moeten kijken?…Ach… volgende keer….! Na de finish nog wat leuke korte contacten met mensen na de finish die zich opmaakten voor de 5. ‘Zo! Jij hebt snel gelopen.’ O ja, daar stond ik niet eens bij stil:-) 12e van 531 dames. En lekker relaxed de paasdagen in:-)

 

Stoere wind- en regenloop in Zaandam

De Sultanaloop van 19 maart bleek een stoere wind- en regenloop van 10km. Toch ging ie lekker. Af en toe wat spontane praatjes onderweg maar vooral mooi alleen gelopen. Ook tegenwind. Midden door de Hollandse polder over het Westenwindpad met af en toe een molen…Met 44.45 op de klok en als tweede dame over de streep helemaal tevreden. Vooral omdat ik er zonder verwachting in ging. Goed verwend door de organisatie met tulpen, waardebon en…Sultana’s! Leuk sfeertje. Ga ik nog eens doen!

 

Verrassend mooi

Wat een verrassing was de najaarsloop bij AV Hera. Mijn trainer raadde hem aan om de lange rechte polderwegen en de twee rondjes atletiekbaan…perfect om vaart te maken dus. Normaal niet specifiek mijn pakkie aan maar toch gegaan: benieuwd naar de polders van Heerhugowaard. Ik schreef me voor €5 in voor de 10km. Daar kon ik me tenminste geen buil aan vallen.

Ik had geluk: een stralende dag, bijna windstil en ’n graad of 12. Start inderdaad royaal over de atletiekbaan. Maar daarbuiten was je direct in de polder met eigenlijk maar drie wegen: een bomenweg, een dijkje met riet en water en een oude boerderijenweg. Lekker overzichtelijk. Met ook nog eens keurige kilometerbordjes en twee klokken. En een heleboel enthousiaste vlaggers. Wat wil een mens nog meer;-)

Heel comfortabel gelopen. Niet spectaculair hard maar ook niet slecht (45 minuten, de minimumeis die ik mezelf onderweg oplegde. De vorm van de dag). En tot mijn verrassing bij de zonnige prijsuitreiking eerste dame in mijn leeftijdscategorie. Naar huis met een hip bosje freesias en een groot rotandienblad. Met dank aan de sponsor! En nu lekker doortrainen en binnenkort weer wat leuks plannen.

 

 

 

Damloop 2016

10EM. Mooie seizoensstart. En ik zie nu pas dat ik maar 6 seconden onder mijn PR zat. 1.15.42 Misschien voortaan toch vooraf checken…ik voelde me nog helemaal niet klaar voor een snelle loop na de zomervakantie. Maar wat liep dat ontzettend lekker. M’n zorgen waren onterecht. Gevoel van controle iedere 5 km. Ik kon hem zelf indelen. Bekend feestelijk parcours met continu vermaak.

En leuk momentje: oprechte dank van een KLM-jongen bij de finish voor mijn haaswerk. ‘Huh?’ Ik had hem nooit achter me gezien. Bij het ophalen van de tassen kwamen we elkaar weer tegen. Toen lichtte hij toe dat hij vanaf de start al achter me aanliep. Zonder mij had hij het niet zo snel gered. Lief:-)

En een klein feestje met mijn Vrijheid Blijheidlopers waarmee ik Buko vertegenwoordigde. Allemaal leuke warme en enthousiaste mensen die iedereen in hun waarde laten. De eerste man kwam uit ons clubje maar ook de dame die er 1.42 over deed werd even enthousiast onthaald. Ieder z’n eigen race.

Die van mij was weer klassiek: vooraf ontzettende zin. En in de laatste uren een grote zware loopwolk in mijn hoofd. Gelukkig onderweg en na afloop een grote vrolijkheid en klaar voor de volgende. Fijn!

Nieuwe hobby

Ik heb geloof ik een nieuwe hobby. Dit weekend heb ik op vrijdagavond én zondagochtend een 5km-loopje gedaan. In 21.25 en 21.29 om met de deur in huis te vallen.

De eerste was warm en groot: de Grachtenloop in Haarlem. Compleet met startvakken, vip-behandeling voor iedereen met ’n gelen balkje, afgeladen terrasjes, volle historische straatjes en een complete finishstraat met medaille- en energiedrank uitdelende dames.

De tweede was van een totaal ander kaliber. Een tafeltje met wegwaaiende inschrijfbriefjes naast een molen op een normaliter verlaten dijkje. Omgeven door groen polderland en woest waaiende wolkenluchten. Op een half uurtje fietsen van huis.

Eigenlijk zou ik alleen de Grachtenloop doen. Een mooie 10 als een soort afronding van het seizoen. Altijd al eens willen doen. Maar de drukte overviel me een beetje. Ik had het idee alleen maar omringd te worden door recreanten die 1 uur een mooie streeftijd vonden. Benauwd in het startvak en hét leek voor me te gebeuren maar daar mocht ik niet bij….

Toch kreeg ik het op de een of andere manier voor elkaar snel te starten. En zigzaggend kwam ik een aardig eind langs het Spaarne. Zo vond ik langzaamaan m’n plekje. En merkte dat ik aardig tempo had. Na een kilometer of 3 begon ik een afweging te maken….dit 1 rondje van 5 volhouden of iets terugzakken voor een evenwichtige 2×5=10? Ik versnelde en maakte daarmee een keuze.

Voor 21.25. Mijn eerste 5km in 14,0km/uur. Niet slecht: ijsje bij Garrone verdiend! Eén probleem: er bleek helemaal geen officieel rondje van 5km te bestaan op dat tijdstip.

Omdat ik me zo goed voelde besloot ik ter plaatse nog dat weekend een tweede vijf te doen. Voor de klok.

Het rondje Schoolmeester op zondag was toevallig net een 5km rondje geworden en wat vrienden zouden meedoen. Mooi! Op die manier kon ik ook nog net op tijd bij een afspraak om 12 uur in Nieuwegein zijn.

Voor de tweede keer gespannen. Best pittig weekend zo. Bovendien had ik wel heel expliciet in m’n hoofd dat hij in 21 minuten moest…. Vriend René had al aangegeven dat hij er ook zou zijn met zijn loopmaatje Brenda. Hij hielp me een beetje met de woorden dat hij me wel eens stuk over de finish wilde zien gaan. Daar ben ik inderdaad niet zo goed in. Ik loop best veel met m’n hoofd.

Ik startte helemaal vooraan in het 5km-clubje. Gelukkig helemaal rechts zodat de snelle mannen me konden inhalen op het eerste rechte stuk. ‘Mm:-(‘, dat waren er nog best veel. Alleen geen vrouw. Rust zoeken en tempo vinden.

Ik miste de eerste km streep maar had het gevoel dat ik net iets over de 4 minuten de km liep. Rap dus. M’n adem schoot omhoog. En wilde de volgende kilometers niet meer omlaag. Ook nog eens tegenwind. Focus! Ik haak twee tellen achter iemand aan. Net als ik denk ‘zak erin, ik ga voor het uitlopen’, merk ik dat ik er al bijna ben. Ik schiet de man moeiteloos voorbij en zie dat de klok op 21 staat! De laatste meters nog even aanzetten…. De seconden tikken weg.

21.29. Pfoei.

Binnen. De eerste officiële. M’n ademhaling klinkt alles behalve natuurlijk maar m’n benen voelen relaxed. Tegen het eerste plek van het podium mag ik even uithijgen. Yez!

Ik heb een basistijd gezet op de 5km. Leuk! En intussen blijkt m’n 10-jarige zoon hetzelfde rondje met de longboard te doen. In 28 minuten.

En heeft m’n 7-jarige dochter een veldboeket geplukt voor ons. Tel daarbij de gemoedelijke wedstrijdleiding en ik heb mijn favoloopje van het weekend gevonden. Prima georganiseerd, toch zo’n 100 deelnemers en lekker bijtijds klaar. Die zet ik voor volgend jaar in de agenda. En dan allevier!

NK Veldloop 2016 Nissewaard

‘Nissewaard’. ‘Waar ligt dat?’ ‘Dat is Spijkenisse en omstreken…’  Typisch zo’n gemeentenaam die nog niet helemaal geland is in Nederland. De NK Veldloop is dan ook een heel mooi PR-moment voor ze. Ruim 2.500 collega’s en hun begeleiding uit alle windstreken van Nederland zijn vandaag, woensdag 23 maart 2016, op bezoek.

Gelukkig staat ook De Ronde Venen weer enthousiast in de sporterstenten om 9 uur ‘s morgens. Met een inmiddels vaste harde kern bestaande uit Harry, Piet, Michael, René en mijn persoontje. En Wilma als terugkomer. En Anja met Rob (tijdelijk weer aan het werk!) als supercoaches. Jammer dat Pim, Dick, Bart en Lieda om verschillende redenen moesten afhaken. En eigenlijk zouden nog veel meer lopende collega’s moeten meegaan. Het is echt de moeite waard! Altijd goed georganiseerd, ontspannen sfeertje, origineel parcours en ieder loopt op z’n eigen niveau. En een supernetwerkmoment: professioneel maar ook simpelweg gezellig met alle bekenden die je tegen komt.

Achter de tenten verrijst een indrukwekkende bult zand met wat gras en heeel veel rode linten. Zelfs de meest ervaren veldlopers zijn onder de indruk. Spontaan trekt vlak voor de start van de 9km een bui over. ‘Wat voor editie zal dit worden?’ ‘Niet denken, gaan!’ Sprintster Ellen van Langen schiet ons weg. Omhoog de bult op. Door een diepe greppel. En daarna het bonkige gras op. Ritme zoeken en blijven lopen. Door open grasland, rond een poeltje, zigzaggend langs de lange linten. In één zo’n rak zie ik Michael aan de andere kant. Comfortabel naast nummer 4 lopend.

Ik loop als vierde dame maar heb geluk. Op 6 km komt een steil heuveltje. Ik stort me naar beneden en haal met gemak dame nummer 3 in. Om kort daarna ook dame nummer 2 te passeren. Wat ontzettend leuk hoe iedereen aanmoedigt. Het helpt dat we onze namen op de startnummers hebben staan. Dan zie ik een bekend zwart shirt met De Ronde Venenlogo. René! Steeds iets dichterbij. Mijn baken in de verte. Vlak voor me lopen drie stoere mannen met ‘Zeeland Land in Zee’ achterop hun shirt. Wat fijn als je zo’n mooie slogan hebt. Of zijn het de mannen waar ik blij van word? Ze zijn in ieder geval een goede stimulans. In no-time ben ik bij de finish. Als tweede dame overall. Wow! Niet verwacht. Ook Michael is blij. Eerste heer in zijn leeftijdscategorie. En René zegt lekker onderkoeld dat hij ook goed ging. De vorm is er. Even wachten en Harry komt nipt voor Piet binnen. Beide goed bezweet maar met brede glimlachen. Daar doen we het voor! Wilma draait om 13.30 uur ontzettend netjes haar 9 km en ’s avonds sluiten we af met een hapje eten in Wilnis. Weer een mooi Veldloop om op terug te kijken.

Volgend jaar Harderwijk. Aanmelden is nu al mogelijk bij Anja!
Minimaal 10 lopers. Dat moet toch lukken!

Voor de cijfermensen alle resultaten van de 2016-editie op een rij:
9 km
Wilma Ooms 48:57
12 km
Michael Woerden 43:40 (1^E M40)
René Blom 53:26
Femke Kaptein 54:02 (2^e V40 en 2^e dame overall)
Harry van Es 1:02:13
Piet van Royen 1:01:48

Gemeenteklassement
10e!! (van 60 deelnemende gemeenten)

Lente in Spaarnewoude

Allemaal DEM-ers in Spaarnewoude vandaag. Ik ben in paasstemming de afgelopen dagen. Steeds vaker strakblauwe luchten, knalgele narcissen en tere witte bloesem. Omringd door vogelmuziek. Mijn seizoen. Wat een lieve lammetjes bij boerderij Zorgvrij waar we starten.

M’n zen zoek ik even alleen. Toch weer gespannen…. De eerste kilometer gaat rap. Trainer Bert Vink haalt in en vraagt me aan te haken tegen de wind. Eerst m’n tempo zoeken hoor… En die komt er gelukkig in. Steeds meer ontspannen. Dalend vanaf de heuvel wil ik dame nummer 3 inhalen. En glijdt goed uit over de vette klei. Een vloek. En 2 tellen later loop ik haar relaxed voorbij. Die modder droogt wel op.

Een man roept enthousiast langs de kant dat ik 1^e dame  ben. Nee hoor, dat is mijn maatje Sanne Bakker die ook lekker gaat. Maar lief van hem. Dat 2^e plekje moet ik vast kunnen houden. ‘Gewoon’ doorlopen.

Een adem voel ik in m’n nek. Maar zo te voelen niet iemand die me in wil halen. Voordat ik het weet zie ik de finishboog. 10km in 43:45 volgens de organisatie. Dat is een heeeeel vet PR. Wow. Word ik 2 tellen stil van. Om daarna direct ervaringen uit te wisselen met iedereen. Bert mag trots zijn op z’n DEM-dames. Eerste en tweede. En in leeftijdscategorie allebei eerste. Mooie dag! Met daarna nog meer mooie resultaten van de mannen die langere afstanden liepen. En lachende gezichten.

En een bedankje van ‘de adem’ voor mijn haaswerk.

Het voorjaar is begonnen!

Nederstrandloop

Twee weken na de marathon in Valencia half november heb ik nog 1 kleinschalig loopje in Bussloo gedaan en daarna leek er iedere keer iets tussen te komen. Een gezellig etentje, een feestje, geen zin om de hele dag op pad te zijn…. Intussen wel relaxed door getraind. Zonder stress dinsdag baantraining, duurlopen voor mezelf en lekker op zondag intervallen in de Heemskerkse duinen met Vrijheid Blijheid. Aangevuld met wat sportexperimenten als body fit en rondspringen in het zwembad, vermaakte ik me prima zo. Dat volgende loopje werd steeds verder opgeschoven:-) Tot vandaag. 28 februari. Nog net geen schrikkeldag. Ik kreeg een tip: ‘kijk eens naar de Nederstrandloop’. Vanaf een hippe strandtent bij Langevelderslag bijna 16 km over het strand en door de duinen. Klonk goed…. Onbekend gebied maar toch niet te ver met veel natuur en geen prestatiedruk.

Toch voelde ik die druk wel. Gespannen aan het start. En inwendig mopperend… Het was 3, oplopend naar 6 graden met een licht windje en strakblauwe luchten. De sfeer bij de dames was ontspannen. Leuke club die Noordwijkse Strand Lopers. Professioneel en voordelig georganiseerd. Eigenlijk zou alleen maar moeten denken ‘genieten!’.

Het 1e rondje ging prima. Aardig om me heen gekeken, stevig vaartje. Bijna 8km in 36 hoog geloof ik (horloge vond de laatste satelliet niet). Het 2e rondje liep ik in m’n eentje. Voor de wind over het strand ging nog prima maar tegen wind door de lage duinen opboksen…best pittig.

Een constant tempo opgezocht, verstand op nul en op een gegeven moment m’n duimen omhoog voor een vrijwilliger die me toeriep ‘Succes! Je bent 3e of 4e dame!’

Andere recreanten en wedstrijdlopers liepen elkaar niet in de weg. Leuke onverharde stukjes en mooie vergezichten.

Voordat ik het wist was ik alweer door de finish midden op het terras. Niet in een toptijd maar wel keurig en met een heel goed gevoel. Lekker om langere tijd weer wat dieper te gaan. Ik kan het nog.

En het parcours was ook best pittig. Vierde dame uiteindelijk. Prima. (Bezetting was goed door clubkampioenschappen.) Mijn seizoen is weer gestart!

V dag

M-dag. Of eigenlijk V-dag! 6:15 uur gaat de wekker. Maar eigenlijk ben ik al de hele nacht wakker. In bed lig ik met een grote glimlach, wat heb ik het Spaanse  gemist. Het geroezemoes op straat, deze mooie nieuwe stad, de vrolijke  mensen. Even spanning met alle regeldingetjes maar eenmaal op straat ebt dat snel weg. De disco’s gaan uit en de bezoekers bijten gretig in een pizza. De bus gaat anders dan verwacht en met 2 nieuwe Spaanse vrienden delen we een taxi. Direct is er leuk contact en wensen we elkaar suerte. Tomas staat voor me in de rij voor het mobiele toilet. Lief, zo lang mogelijk blijven zitten…. Voordat ik er erg in heb is het al 9 uur en wandelen we rustig het startvak uit. Langs alle grootse gebouwen van Calatrava. Los! Wat voelt dat goed.

Ik vind een vast tempo op 5 min/km. Prima voor nu. Lekker met 13 graden… Als de temp. zo stijgt kan het altijd een tandje terug. Op naar het strand. Opa en oma staan in badjas voor hun lage strandwoning aan te moedigen. Lief gezicht. De brandweer spuit ons nat. ‘Ja! Doe maar…’ in de loop van de ochtend wordt het 23 graden… Op 5km m’n eerste water uit de rugzak en op 10 m’n eerste gelletje. Dat gaat lekker. Hey? Het tempo blijft 5… Dat betekent 330 als eindtijd. Nee, niet realistisch, maar lekker lopen doe ik wel in dat vaste ritme. Cadans gevonden. ‘Gewoon’ zo doorlopen dus… Wat leuk al die Spaanse aanmoedigingen! Venga guapa! Va bien! Campiones! Andale! En intussen wordt er ook nog aardig gekeuveld om me heen.

Op 17 km  vind ik Tomas, die al had aangekondigd op die mooie boulevard te zijn. Een grote lus en op 26 km mag ik weer vrolijk naar hem zwaaien. Door. Langs keramieken gevels, stadspoorten en de oude binnenstad. Ik zie een winkeltje waar ik morgen heen wil. Focus;-) vanaf 30 beginnen mensen te wandelen en hoor ik de eerste vloeken… ‘Kom op nog maar 12’, prent ik mezelf in. Ik twijfel over n 4e gelletje. Besluit op 34 voor een dextrootje met veel water te gaan. Slecht plan… Ik ren naar de kant en verschuil me voor een pitstop achter een grote boom op een grasveldje;-(

De lol is er even helemaal af en m’n tempo eruit;-( Moet mezelf echt motiveren… ‘Voel ik niet ook iets geks in m’n been? Is m’n loophouding eigenlijk wel goed?’ Gelukkig rijdt een geluidswagen met goede hippe muziek achter me aan. En blijven de mensen langs de kant ontzettend enthousiast. M’n mondstuk valt van m’n rugzakje en m’n horloge blijkt uit. ‘Grmbl…’ Gelukkig is daar het station en de stierenvechtersarena. ‘Kom op meid, dit is jouw marathon’.

De laatste verklede fallassupporters, en dan 1 grote mensenmassa die ons heel natuurlijk de ruimte geeft en een heleboel herrie maakt. Calatrava in zicht! Ik heb mijn tempo 2 gevonden en draai het Turiapark in. Lopers zwepen het publiek verder op en ik trek een eindsprint over de blauwe loper midden door het witte water. 3:39 op de finishklok. Een beetje leeg over de streep. Gaat het vraagt een vrijwilliger. En dan pas realiseer ik me wat heb gedaan.

Si! Roep ik volmondig en schiet even vol terwijl ik doorloop. Wat was dat een mooie tocht! Voorlopig nagenieten. Eerst in de zon op balkon en zo met Jan en Anja die met z’n tweeën hebben genoten. Aanrader zo’n marathon! Steeds bijna in trance. Het tegengestelde van m’n eerste in Spijkenisse door leeg boerenslingerlandschap maar even zo goed. Nu lekker aan de herstelyoghurtjes en Valenciaanse sinaasappels.

In Nederland natuurlijk de marathonsite gecheckt: 3:35:06 netto…positieve shock! Dat is een tijd waarmee ik  netto tweede Nederlandse dame bij de Veteranen B ben. Toch leuk in zo’n loopje met meer dan 17.000 deelnemers:-) Als ik nooit meer een marathon loop – want toch aardig ingewikkeld met aangepast eten – is dit iets waar ik altijd trots op zal zijn. En meer mensen met mij. Ontzettend leuk hoe iedereen meegeleefd heeft! Zonder al die mensen had het nooit zo’n warme ervaring geweest.